Shot de fok oop, you inglourious baster!!!

Το μήνυμα ήταν μια προσφορά, της οργάνωσης "Μένος Αντιεξουσιαστικών Πυρήνων Ανορθογραφίας" (ΜΑΠΑ). Σύμφωνα με αυτό, όλοι οι αστυνομικοί προσομοιάζουν με τέτοια(basters):

The number of the beast (+66000km)

Από το κοντέρ του αυτοκινήτου της Καλής Συζύγου.

Φινλανδοί

Ωραίοι τύποι οι Φινλανδοί: με τις μπλακ-μεταλλιές τους , την ηρεμία τους αλλά κυρίως, τις εξωφρενικές ταχύτητες πρόσβασης στο Internet...

Μόλις διάβασα ότι από τον Ιούλιο του 2010 θα είναι βασικό δικαίωμα για όλους όσους ζουν εκεί να έχουν broadband σύνδεση τουλάχιστον 1Mbps. Τσάμπα. Με στόχο, να έχουν όλοι 100Μbps μέχρι το 2015. Χωρίς να πληρώνουν ούτε δεκάρα.

Και μετά μου φαινόταν περίεργο , που στην σουηδική ταινία του Στιγκ Λάρσον "Το κορίτσι με το τατουάζ", το εν λόγω κορίτσι, όταν πήγε σε μια καλύβα στη μέση του πουθενά, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καρφώσει το ethernet καλώδιό της στην πρίζα της καλύβας... (αν και να πω την αλήθεια ,μετά που το ξανασκέφτηκα, εξεπλάγην που δεν χρησιμοποίησε και wi-fi)

Πρέπει επειγόντως να γίνουμε σκανδιναβική χώρα. Έστω και Δανία βρε αδελφέ, που είπε και ο Γιώργος (στα όνειρά μας).

Το κομμάτι της εβδομάδας: Πέτρος Θεοτοκάτος - Θα Χαθώ

Σήμερα είδα στην τηλεόραση τον Μύρωνα Στρατή να παίζει το τραγούδι " Θα Χαθώ " του Πέτρου Θεοτοκάτου. Το συγκεκριμένο τραγούδι εμένα δεν μου πολυαρέσει και προτείνω να το ακούσετε μόνο και μόνο για να καταλάβετε γιατί.

Θυμάμαι απλά ότι πριν πολλά χρονια, το 1998, γινόταν τρελή προώθηση στο δίσκο του Θεοτοκάτου, που φαντάζομαι ότι δεν είχε τα αναμενόμενα από την δισκογραφική του αποτελέσματα- δεν ήταν της "μόδας" τότε αυτό το στυλ.

Όμως από την άλλη, σκέφτηκα ότι τελικά, όλα στο εμπορικό κομμάτι της μουσικής είναι ζήτημα της κατάλληλης προώθησης στην κατάλληλη στιγμή.

Ο Θεοτοκάτος, πριν πολλά χρόνια όταν είχε κυκλοφορήσει το τραγούδι είχε μέτρια επιτυχία. Η αλήθεια είναι ότι ήταν μέτρια επιτυχία μετά από πολλή προώθηση σε ένα μέτριο δίσκο (sad but true). Απλά πιστεύω ότι βγήκε λάθος στιγμή: Τώρα έχουμε τους Onirama, τους Domenica, τον Μύρωνα Στρατή, τον Γιώργο Δημητριάδη (που παλιά είχε ένα συγκρότημα, τους Μικρούς Ήρωες-- χωρίς μεγάλη επιτυχία) και ένα σωρό άλλους που κάνουν παρόμοια μουσική με τον Θεοτοκάτο.

Και να 'μαστε λοιπόν, το 2009, που ένα μέτριο τραγούδι ενός τραγουδοποιού με μέτρια φωνή, που κατά τη γνώμη μου γράφει μουσική καλύτερα από ότι τραγουδάει, γίνεται τεράστια επιτυχία από έναν επίσης μέτριο τραγουδιστή.

Το τραγούδι το βάζω εδώ έτσι για να βλέπουμε τις τάσεις ανακύκλωσης που έχει η ελληνική (και όχι μόνο η ελληνική) ποπ, και κυρίως, για να μην νομίζουμε αυτοί που τα ακούνε ότι αυτά που κυκλοφορούν είναι καινούρια...

Το κομμάτι της εβδομάδας: Seal - Killer

Όλη αυτή η κουβέντα προηγουμένως με το λάδωμα για να πάρουμε το στερεοφωνικό από το τελωνείο, μου θύμισε το στερεοφωνικό και το πρώτο CD που ακούσαμε από αυτό το στερεοφωνικό μαζί με την αδελφή μου: το "Seal" του ομωνύμου καλλιτέχνου.

Ειδικά στο track "Killer" φάνηκε η υπεροχή του ψηφιακού ήχου σε σχέση με το πικάπ που είχαμε: πραγματικά η μουσική ήταν σε μια πολύ ευρεία μπάντα συχνοτήτων, αν λαβεις υπόψη σου τα κρουστά και τα ηχητικά εφέ της μουσικής του Adamski...

Τώρα βέβαια με το γιουτιουμπ, που να καταλάβετε τι εννοώ, είναι πολύ χάλια ο ήχος...

Αλλά το κλιπ έχει πολύ πλάκα, αν και πρέπει να ήταν το απαύγασμα της αισθητικής

τελειότητας τότε για ηλεκτρονική μουσική. Ειδικότερη πλάκα έχει το μαλλί-σφουγγαρίστρα-με-κοτσίδια του Seal (ευτυχώς μετά τα ξύρισε τελείως).

Δείτε και αναπολήστε τις μέρες εκείνες του '91...