Το κομμάτι της εβδομάδας: Pearl Jam - Jeremy

Ααααχ... καλό φθινόπωρο!!! Γύρισα. Είχα πεσει σε μόουντ διακοπών, και το μόνο που ανέβασα στο Internet από τα μέσα Ιουλίου είναι οι φωτογραφίες από τις διακοπές!

Αλλά κάποτε έπρεπε να επιστρέψω επιτέλους. Και ευτυχώς και επέστρεψα, και βρήκα μαζί με την Καλή Σύζυγο το στέκι μας για το χειμώνα: ένα ροκ καφέ εδώ στην περιοχή μας. Τι σχέση έχει τώρα αυτό με το κομμάτι της εβδομάδας; Μεγάλη, γιατί εκεί άκουσα πολλά κομμάτια που είχα χρόνια να τα ακούσω σε μαγαζί και ειδικά σε καφέ, ακόμα και παλιά που σύχναζα στα καφέ των Εξαρχείων.
(Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως είναι καλή ιδέα σε κάποιο άλλο ποστ να σας προσκαλέσω να βγάλετε το τοπ 5 αγαπημένων σας καφέ, παμπ ή ότι άλλο!Αλλα πλατειάζω... επανέρχομαι λοιπόν.)

Στο ροκ καφέ λοιπόν αυτό, άκουσα το Jeremy των Pearl Jam. Αγαπημένο κομμάτι, από ένα γκρουπ που είναι από τα λίγα σχήματα που υπάρχουν ακόμα από τη σκηνή του Seattle, τη grunge -- για τους μη γνωρίζοντες, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 90, είχε γίνει πολύ γνωστή η grunge rock και είχε πολύ μεγάλη επιτυχία, κάτι που έγινε περισσότερο εμφανές κατά την κυκλοφορία του Nevermind των Nirvana και βέβαια του Ten των Pearl Jam αλλά και του Badmotorfinger των Soundgarden.

Από τα καλύτερα κομμάτια των Pearl Jam.

Το κομμάτι της εβδομάδας: Alpha Blondy - Sébé Allah Y'é.

Για χρόνια πολλά άκουγα αυτό το τραγούδι στο ραδιόφωνο και δεν ήξερα τι ήταν. Μέχρι που με παίρνει ο Παναγιώτης τηλέφωνο και μου λέει "Είμαι στο 'Αντώνης Τρίτσης' και μόλις πήρα χαμπάρι ότι θα παίξει ο Alpha Blondy εδώ, reggae και τέτοια" και λέω (σαν αρχάριος που ήμουν τότε) "Alpha Blondy? Ακουστά τον έχω, αλλά δε θυμάμαι ποιος είναι". Μόλις μου τραγούδησε αυτό το τραγουδάκι κατάλαβα.

Μετά το έψαξα και το βρήκα. Πολύ καλό και καλοκαιρινό (στη μελωδία του). Οι στίχοι, από τη άλλη, είναι στα αραβικά και λένε περίπου "Ο Θεός είναι ένας". Θρησκευτικοί, όπως στα περισσότερα τραγούδια του Alpha Blondy.

Αντε. Τα λέμε την άλλη εβδομάδα που θα γυρίσω!

Για να μη λέμε μόνο για τούρκικες ταινίες με υπερήρωες

Έχουμε εδώ και την ελληνική βερσιόν του "Τιμωρού" ("The Punisher")




Αλλά το αγαπημένο μου από Βόγλη είναι αυτό εδώ:



Βλέποντας ξανά το βίντεο, συνειδητοποίησα ότι στο 0:10 βγαίνουν στο δρόμο και εκεί εκτυλίσσεται μια σκηνή καταδίωξης, χωρίς αυτοκίνητα!!!!

Αχ αυτά τα ηλεκτρονικά μαγαζιά (ή αλλιώς "βραβείο e-αχρηστίας: e-shop περισσότερο μπελάς παρά διευκόλυνση")

Γενικώς τα θέλει κι εμένα ο κώλος μου τελικά. Όπου δω Internetική βερσιόν ενός μαγαζιού που υπάρχει και αντίστοιχο "φυσικό" κατάστημα, πάω και προτιμάω το ιντερνετικό. Αλλά τι τα θες... εδώ μια τελειώνουν τα σκατά, μια χαλάνε τα μαστίγια...( κατά το γνωστό ανέκδοτο)

Ψώνισα εισιτήριο για συναυλία από ιντερνετικό μαγαζί που έχει φυσική παρουσία στην Αθήνα. Και άρχισα να μετράω τα φάουλ:

1. Για να σου κάνει απλά την κράτηση, σου χρέωνε 5 ευρώ παραπάνω!!!! Το οποίο δεν το αναφέρει βέβαια πουθενά. Εγώ νόμιζα ότι το εισιτήριο μου είχε 55 ευρώ, μέχρι που είδα ότι έγραφε πάνω 50 (δυστυχώς αφού είχα απομακρυνθεί) και μου δώσαν μαζί μια απόδειξη 5 ευρώ για "παροχή υπηρεσίας κράτησης".
2. Για να σου στείλει με κούριερ, σου χρέωνε επιπλέον 5 ευρώ.
3. Οπότε, διαλέγεις το τρίτο το... καλύτερο: να πας να παραλάβεις από εκεί το εισιτήριο -- πράγμα που ακυρώνει το λόγο ύπαρξης του ιντερνετικού μαγαζιού για 2 λόγους. Ο ένας είναι ότι ΔΕΝ σε διευκολύνει αν ΔΕΝ πληρώσεις επιπλέον και ο άλλος ότι περιμένοντας να σου ΒΡΟΥΝ το εισιτήριο, από τη διπλανή σειρά που αγοράζανε επιτόπου (χωρίς κρατήσεις και μαλακίες) είχαν εξυπηρετηθεί 10 άτομα...

Ευτυχώς, από ότι φαίνεται δεν είναι παντού έτσι όμως. Στο Φεστιβάλ Αθηνών δεν κάνουν τέτοιες γυφτιές: σου λέει , αγόρασε, κύριε μου, το εισιτήριο ονλάην, και μετά το παραλαμβάνεις κυριλέ από το ταμείο εκεί που θα γίνει η συναυλία...άμα είσαι βιτσιόζος, πλήρωσε κούριερ. Όχι "παροχές υπηρεσιών" και κουραφέξαλα...

"Ελεήστε τον αόμματο!"

Να λοιπόν πως μοιάζουν 100 ευρώ σε κέρματα των 2. Κάπου κοντά στο τέλος Νοέμβρη ξεκινήσαμε να μαζεύουμε δίευρα. Τώρα, έχουμε χρήματα τουλάχιστον για μερικές διαμονές και τα ακτοπλοϊκά για Ιθάκη (εννοείται ότι επιλέξαμε κάποιο μέρος με φτηνά ακτοπλοϊκά! Δεν καταδεχόμαστε να μας τα φάνε στους "τρέντυ" προορισμούς).

Προφανώς η μέθοδος δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά επειδή φέτος ήρθαν κι έφυγαν αρκετά λεφτά από τα χέρια μας λόγω του σπιτιού, καταλάβαμε αρκετά σύντομα ότι δεν επρόκειτο να μαζέψουμε με άλλο τρόπο λίγα λεφτά για τις διακοπές.

Αν και είναι σαν να έχουμε πάρει το καλάθι κανενός ζητιάνου η το παγκάρι της ενορίας, και πασχίζουμε να τα αλλάξουμε σε διάφορα μαγαζιά λίγα λίγα(γιατί η αλήθεια είναι ότι είναι σιχτίρι για κάποιο υπάλληλο τράπεζας να κάθεται να μετράει δίευρα--ενώ σε βρίζουν οι απο πίσω που περιμένουν!), τελικά είχε επιτυχία το πράγμα... μάλλον θα το ξεκινήσουμε πάλι τέλος Αυγούστου.