Eat my shorts, man...

...όπως θα έλεγε και ο Bart Simpson, αν διάβαζε αυτό που έπεσε στα χέρια μου.

Με αφορμή την 17 Νοέμβρη λοιπόν θα γράψω για μια συνέντευξη που διάβασα σε ένα free press.
Πολλά free press έχουν εμφανιστεί τελευταία, που εκφράζουν διαφορετικές (πολιτικές) απόψεις.

Ένα απο αυτά, η εφημερίδα "Πρόσω Ολοταχώς" του Σεπτεμβρίου 2008, είχε σαν κεντρικό θέμα τη συνέντευξη του Στυλιανού Παττακού. Περνάω κατευθείαν στο τι γράφει . (θα ήθελα να την έχω σκανάρει, αλλά δεν το έκανα λόγω μεγέθους και κακής κατάστασης του χαρτιού)

Η εισαγωγή (απόσπασμα):
"Η `21η Απριλίου`, για τους περισσότερους είναι μέρος της ζωής τους. Για εμένα -που ήμουνα τότε αγέννητη- αποτελεί μέρος της ιστορίας της χώρας μου.[...] Όσα γνωρίζω για αυτή την περίοδο είναι από εξωσχολικά βιβλία και βέβαια αφηγήσεις προσωπικών μαρτυριών. Θεωρώ ότι είναι τύχη να μπορεί ένας άνθρωπος, και ειδικά νέος, να `μιλά` με την ιστορία. "

Αποσπάσματα από την ίδια τη συνέντευξη:
Στυλιανός Παττακός: [...] "Είχε προηγηθεί του Πολυτεχνείου μια εξέγερση της Νομικής Σχολής το Φεβρουάριο του 1973. Τους διέλυσα ειρηνικότατα. Τους ερώτησα `Τι θέλετε; Να σας το δώσουμε. Εαν έχουμε`. Και μου απάντησαν: `Μας τα έχετε δώσει όλα. Όμως θέλουμε εκλογές. Διότι μας στέλνετε στο εξωτερικό και οι συνάδελφοί φοιτητές μας ρωτούνε πώς τα πάτε με τους Συνταγματάρχες. Και λέμε πάρα πολύ καλά. Αλλά τότε μας ρωτάνε γιατί δεν κάνουμε εκλογές.` Και απάντησα στους φοιτητές: `Πάμε για εκλογές εντός του έτους. Ημερομηνία θα ορίσουμε εμείς και όχι εσείς. Πάτε στα θρανία σας τώρα, διότι αλλιώς θα σας συλλάβω.` Και πήτανε στα θρανία τους μία χαρά. Το Πολυτεχνείο το οργάνωσαν το Μάρτιο του '74 Καραμανλής, Παπανδρέου Μητσοτάκης και λοιποι. Κίσινγκερ και αμερικάνοι, με τον Ιωαννίδη. "
[...]
"Ποιοι βασανιστήκανε; ο Αλέκος Παναγούλης, που όταν πήγαινα τον έβλεπα να παίζει μπάλα με το δεσμοφύλακά του; και το έσκασε μαζί με το δεσμοφύλακα;"

Π.Ο.: Την περίοδο εκείνη όπως μαθαίνουμε, υπήρχε λογοκρισία. Απαγορεύατε τραγούδια, συνθέτες, ελέγχατε τα θεατρικά και κινηματογραφικά κείμενα...
Σ.Π.: Είμαι αντίθετος με αυτά τα πράγματα και ούτε τα ήξερα. [...]

Π.Ο.: Αν ήσασταν τώρα όσων ετών ήσασταν το '67, έτσι όπως είναι η Ελλάδα σήμερα, θα κάνατε κάτι ανάλογο;
Σ.Π.: Βεβαίως. Οποτεδήποτε μπορούσα και οποτεδήποτε μπορώ θα το κάνω.[...]

Π.Ο.: Υπάρχουν λάθη που κάνατε τότε; Την περίοδο 67-73;
Σ.Π.: Και ποιος δεν κάνει λάθη;
Π.Ο.: Ποια ήτανε αυτά;
Σ.Π.: Αυτά όποιοι τα έκαναν τα ξέρουνε. Εγώ πιστεύω δεν έκανα λάθος.[...]


Αυτά και άλλα πολλά διάβασα, και τράβαγα τα μαλλιά μου (ό,τι έχει απομείνει δηλαδή). Να πω την αλήθεια, μου θύμησε λίγο την (φανταστική) συνέντευξη του Τραμπάκουλα στο Χάρυ Κλυνν ("Ιγουώ, ως ηπι του πλιείστου, βουσκούσα τα γίδια ιδου απου πάνου"κλπ.)
Τελικά δεν μπορώ να καταλάβω, πώς οι άνθρωποι που έχουν κάνει τον κοσμάκη να υποφέρει, πιστεύουν ότι το έκαναν για το καλό της πατρίδας.

Το κομμάτι της εβδομάδας: Metallica - One

Σήμερα ένα παιδί μου θύμισε τι άκουγα όταν ήμουν στην ηλικία του: Metallica.
Κάποτε μου άρεσαν πολύ... μετά όμως αποφάσισαν να απολύσουν τον Newsted, o Hetfield αποφάσισε να γίνει στοργικός πατέρας και να αποτοξινωθεί από ναρκωτικά και αλκοολ, ο Ulrich ασχολιόταν με το πως θα πάει κόντρα στον Hetfield για προσωπικούς λόγους και ο μόνος τελικά που κρατούσε το γκρουπ ήταν ο φουκαράς ο Hammett (ικανότατος κιθαρίστας, παρεμπιπτόντως). Όποιος έχει δει το "Some Kind of Monster" στο οποίο οι (γραφικοί πλέον) Metallica αποφάσισαν να γυρίσουν σε βίντεο όλη την group therapy τους και να το πουλήσουν, καταλαβαίνει αμέσως τι θέλω να πω.

Αποφάσισα να βάλω εδώ ένα από τα κομμάτια που θεωρώ ότι τους έκαναν πασίγνωστους στο ευρύτερο και εκτός μέταλ κοινό. Το βίντεο του τραγουδιού έχει εκτενή μέρη από την ταινία "Johnny Got His Gun" (έχει προβληθεί εδώ με τον τίτλο : "Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του"), η οποία είναι , μετά το Blood Diamond, ίσως η πιο καταθλιπτική ταινία που έχω δει (πολύ καλή όμως).

Χαιρετίσματα μέχρι το επόμενο ποστ.

Το κομμάτι της εβδομάδας: Isaac Albéniz - Granada

Κάτι αρκετά κλασσικό αυτή την εβδομάδα στα charts του ZuperBlog, το "Granada" του Albéniz (δεξιά , φωτό του 1901) σε εκτέλεση από τον Andrés Segovia. To Granada ανήκει στην Suite Española, που είναι γραμμένη για πιάνο (ισως έχετε ακούσει από το ίδιο έργο το Asturias σε διαφήμιση αυτοκινήτου).
Τα κομμάτια αυτά είναι πιο γνωστά στους περισσότερους από τις διασκευές τους για κιθάρα, αφού τελικά η μεταγραφή τους για κιθάρα ήταν, νομίζω, τόσο επιτυχής που αν δεν το ήξερα, δεν θα καταλάβαινα ότι είναι κομμάτια για πιάνο.

Για όλα φταίει η ταινία Vicky Cristina Barcelona , βέβαια, που γενικώς αν και σαν ταινία δεν λέει και πολλά, έχει κάποια πολύ ωραία κομμάτια από νοτιοισπανούς κιθαρίστες στο OST (π.χ. "Entre dos aguas" του Paco de Lucia).

Ελπίζω να σας αρέσει όπως μου αρέσει κι εμένα.

Έλεος πια...

Τελικά τελευταία έχω γίνει πολύ γκρινιάρης και γερο-παράξενος. Απλά παρατηρώ συνεχώς τα πράγματα που δε μου αρέσουν γύρω μου και πλέον δεν τα κρατάω για τον εαυτό μου, αλλά διαμαρτύρομαι γι' αυτά.

Για παράδειγμα σήμερα, μιλούσα με μια συνάδελφο περι ανέμων και υδάτων. Περνώντας χτες το πρωί έξω από γνωστό μεγάλο μαγαζί μεγάλης σκανδιναβικής πολυεθνικής που πουλάει έπιπλα, είδε να σχηματίζεται μεγάλη ουρά από άτομα που περίμεναν να ΑΝΟΙΞΕΙ το μαγαζί. Το περίεργο είναι ότι το συγκεκριμένο κατάστημα δεν άνοιγε πριν τις 10 το πρωί και η ώρα ήταν 8.50!
Κι εδώ είναι το κλου της υπόθεσης: το μαγαζί σερβίρει πρωινό κάθε πρωί 9.00-10.30 και με 1.5 ευρώ είναι all-you-can-eat μπουφέ. Δε λέω, είναι σαν να σου δίνει πρωινό τσάμπα, αλλά να φας την κίνηση στο δρόμο και να περιμένεις και ουρά γι αυτό;

Αυτή η ιστορία μου θύμησε λίγο την ιστορία που έλεγε ο BpXpeR, όταν πλημμύρισε ο δρόμος με αυτοκίνητα μπροστά στο LIDL στην Ελευσίνα όταν πρωτοάνοιξε...

Ακατανόητα πραγματα; Η ακρίβεια ωθεί σε τέτοιες ακρότητες τον κόσμο; Μήπως εγώ κάνω κάποιο λάθος στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας; Ίσως τελικά οι άνθρωποι να έχουν άλλες προτεραιότητες, π.χ. το πως θα γίνει να έχουν την τελευταία μόδα επίπλου στο σπίτι κι ας μην έχουν να φάνε;

Ότι κι αν από αυτά αληθεύει είναι γεγονός ότι εμένα δε θα πάψουν να με απωθούν τέτοιες συμπεριφορές μαζικής υστερίας.
---------------
UPDATE: αφού έγραψα το ποστ, μετά, διαβάζοντας το ποστ του φίλου bpxper διαπίστωσα ότι "όλοι τα ίδια λέγαμε, την ίδια αγάπη κλαίγαμε", αυτά που έγραψα έχουν άμεση σχέση με όσα περιγράφει εκεί.

Το κομμάτι της εβδομάδας: Kraftwerk - Spacelab

Χαιρετε. Αργήσαμε λιγάκι αυτή τη φορά, αλλά τι να κάνουμε. Λίγο η κούραση, λίγο η βαρεμάρα με εμπόδισαν να κάνω ένα ποστ της προκοπής.

Όπως ήταν φυσικό, μετά τον Jarre μόνο Kraftwerk θα μπορούσα να βάλω. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι από μουσικούς σαν αυτούς ξεκίνησε η ηλεκτρονική μουσική. Σε αυτό το κομμάτι του 1978 από το δίσκο Die Mensch-Maschine (ή The Man-Machine) μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ότι μοιάζει λίγο με trance, ένα είδος που εμφανίστηκε πολύ αργότερα. Οι Kraftwerk επηρέασαν είδη όπως το EBM, και επίσης την ελέκτρο-ποπ του 80.

Εκτός από το ότι τους θυμήθηκα λόγω του ποστ για τον Jarre, χτες άκουσα στο ραδιόφωνο μια σχετικά καινούρια εκδοχή του "Das Model" που είναι από τον ίδιο δίσκο με το Spacelab. Περιττό να πω ότι δε μου άρεσε η διασκευή.

To Spacelab , επίσης, μου φέρνει στο μυαλό την εποχή 12-13 χρόνια πριν, όταν άρχιζε στο ραδιόφωνο η εκπομπή του Γιώργου Σανιέ, για τους γνωρίζοντες, που ξεκινούσε πάντα με μουσικό σήμα αυτό το κομμάτι.

Τα λέμε στο επόμενο κομμάτι της εβδομάδας.