Who watches the Watchmen?

Πρόσφατα άκουσα ότι το Watchmen- μινι σειρά και έπειτα το πρώτο graphic novel των Alan Moore & Dave Gibbons - θα γίνει ταινία σύντομα (δείτε εδώ φωτογραφίες).

Αυτές οι δύο σελίδες παρακάτω νομίζω ότι έχουν αποδώσει τέλεια όλη την αίσθηση που θέλει να δώσει το comic... (κλικ για να δειτε σε μεγάλο)

Ελπίζω απλά να μη χάσει στη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη όπως γίνεται συνήθως, γιατί πραγματικά είναι ΠΟΛΥ καλό. Θα είναι κρίμα. Αν κρατήσουν πάντως το σενάριο ίδιο -πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε για το V for Vendetta και δεν συζητάμε για το The League of Extraordinary Gentlemen του ίδιου- θα είναι μια καλή ταινία που θα μπορεί άνετα να την παρακολουθήσει κάποιος, άσχετα αν διαβάζει κόμικς ή όχι.

(UPDATE: το ενθαρρυντικό είναι ότι την ταινία την έχει αναλάβει ο Zack Snyder, σκηνοθέτης του 300 - γενικά ήταν πιστός στο αρχικό σενάριο, εκτός από κάποιες προσθήκες)

Πάντως για να έχει επιτυχία η ταινία, πιστεύω πρέπει να συμβουλευτούν το παλικάρι που έφτιαξε τούτο δω (δείτε και τη σελίδα από την οποία πήρε έμπνευση από κάτω ακριβώς και συγκρίνετε):

Το νέο μέλος των Motörhead (UPDATED)

Οι Motörhead επανενώθηκαν και πήραν για τραγουδίστρια τη Debbie Vandi, από ότι φαίνεται.
















[UPDATE v.2.0] κατόπιν ψαξίματος, βρήκα και αυτό: http://wiggler.gr/2007/10/16/foibos-bandi-10-years-of-copying/


Αυτά και άλλα τέτοια αστεία στιγμιότυπα, στο καινούριο βιντεοκλίπ της Δέσποινας Βανδή "Αγάπη"

και για όσους δεν κατάλαβαν , σας παρουσιάζουμε την DEBBIE KILMISTER!!!:

Σ.Σ: ακούστε ένα κλασσικό κομματάκι των μότορχεντ εδώ...

Περί παίδων αγωγής

Και εκεί που έφευγα από τη δουλειά, βλέπω σε ένα αυτοκίνητο κάμπριο μια χαριτωμένη κυρία ετών υπολογίζω 30κάτι με τη μουσική τέντα στη διαπασών και πάνω που λέω "σιγά θα σκιστεί κανένα καλσόν", σταματάει το αυτοκίνητο και μέσα μπαίνει ο γιος της, που την περιμένει. "Μωρε μπράβο" σκέφτομαι... και αμέσως από το μυαλό μου περνάνε δύο πράγματα:

1) ωραία μαμά (και πολύ νέα)
2) δυστυχώς όμως δεν δίνει το καλό παράδειγμα στο γιο.
Ξενέρωμα ε;

Τελικά μου φαίνεται ότι όσον αφορά το παράδειγμα που πρέπει να δίνουμε στα παιδιά έχω γίνει πολύ μυγιάγγιχτος. Νομίζω ότι με μεγαλώσανε με τρόπο τέτοιο που έχω καταντήσει πολύ πουριτανός και πιστεύω ότι πρέπει να μπαίνουν κάποια όρια ναι μεν στη συμπεριφορά του παιδιού, αλλά περισσότερο ακόμα στη συμπεριφορά του γονιού (αυτή η ιδέα μάλλον δεν είναι καινούρια, γιατί ψάχνοντας, βρήκα ότι ακριβώς ο Πλούταρχος στο "περί παίδων αγωγής" έχει γράψει κάτι παρόμοιο δηλαδή ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να δίνουμε το καλύτερο παράδειγμα στα παιδιά και μάλιστα όσο πιο νωρίς γίνεται).

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, η κυρία που περιέγραψα ήρθε έξω από το σχολείο του παιδιού να τον πάρει, με τα σκυλάδικα στη διαπασών και ενώ βλέπει ότι κάποιοι καθηγητές είναι παρόντες, δεν κάνει ούτε κίνηση να χαμηλώσει τη μουσική. Το παιδί, βλέποντας αυτό, νομίζει ότι μπορεί να έχει την ίδια συμπεριφορά παντού, από το δρόμο και το σχολείο μέχρι το γήπεδο και το σπίτι... αλλά τι να πείς, αυτά είναι ψιλά γράμματα μάλλον.

Θα μου πει κάποιος, "μα εσύ δεν εχεις παιδιά, πως κρίνεις τους άλλους;". Εκφράζω μια άποψη για το τι θεωρώ ότι θα έκανα εγώ, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι εγώ θα έκανα κάτι καλύτερα ή χειρότερα. Αναπόφευκτα όμως, όταν έχεις γύρω σου παιδιά με τους γονείς τους, και βλέπεις ορισμένες συμπεριφορές, αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι κάποια πράγματα σίγουρα θα προσπαθούσες να τα κάνεις με διαφορετικό τρόπο.
Γιατί και το μικρότερο πράγμα τελικά παίζει το ρόλο του στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών, αποδεδειγμένα.

Lost Souls

Είναι καταπληκτικά μικρός ο κόσμος εδώ στην Αθήνα. Νομίζουμε - έχουμε δηλαδή την ψευδαίσθηση - ότι μπορούμε να βρούμε ένα μέρος στο οποίο δε θα γνωρίζουμε και δε θα μας γνωρίζει κανένας.
Που το πάω θα μου πει κάποιος; Και εξηγώ εδώ.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, ένα συγκεκριμένο αριθμό γνωριμιών που μπορούν να "χειριστούν". Το ανθρώπινο μυαλό , δεν μπορεί να συγκρατήσει λεπτομέρειες για καινούρια άτομα που γνωρίζει, αν έχει υπερβεί αυτό τον αριθμό γνωριμιών (βλέπε βιβλίο "Τι μέλλει γενέσθαι" του Μιχάλη Δερτούζου σχετικά με αυτό) . Συγκεκριμένα εγώ, μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω μια ας το πούμε "κατηγοριοποίηση" των γνωριμιών μου (όπως όλοι οι άνθρωποι, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι). Υπάρχει μια κατηγορία γνωστών λοιπόν στους οποίους μου αρέσει να αναφέρομαι ως "Lost Souls". Είναι γνωστοί που τους έχω συναντήσει 1-2 φορές, κατά κανόνα τους έχω γνωρίσει μέσω άλλου και συνήθως μου παίρνει πάνω από 1-2 λεπτά για να θυμηθώ το όνομά τους. Έναν τέτοιο γνωστό συνάντησα και σήμερα, σε ένα μέρος που δεν περίμενα ποτέ να τον συναντήσω. Η αλήθεια είναι ότι χάρηκα που τον είδα, μετά απο τόσο καιρό, και ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστική η συνάντηση, απο την άποψη ότι έχεις πολλά να πεις σε πολύ λίγο χρόνο. Τελικά καταλήξαμε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα, και δώσαμε ραντεβού να συναντηθούμε και με έναν κοινό μας φίλο. "Και τι έγινε" θα πει κάποιος... δεν ξέρω "τι έγινε" πάντως το θέμα είναι πως στα πιο απίθανα μέρη συναντάς γνωστούς κάποιες φορές.

El Zorro / ΖΖΖωμιάδης

Άλλη μια εμφάνιση του Σούπερ-Νομάρχη (μάλλον θα αρχίσουμε συλλογή από δαύτες):
Αναρωτιέμαι τι τη θέλει τη στολή. Πραγματικά δεν τη χρειάζεται. Και χωρίς στολή καλός ήταν.

Υ.Γ.: στα Ισπανικά, el zorro (ελ θόρρο) είναι η αλεπού, που πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι είναι ένα από τα πιο χαζά ζώα που υπάρχουν.