Lost Souls

Είναι καταπληκτικά μικρός ο κόσμος εδώ στην Αθήνα. Νομίζουμε - έχουμε δηλαδή την ψευδαίσθηση - ότι μπορούμε να βρούμε ένα μέρος στο οποίο δε θα γνωρίζουμε και δε θα μας γνωρίζει κανένας.
Που το πάω θα μου πει κάποιος; Και εξηγώ εδώ.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, ένα συγκεκριμένο αριθμό γνωριμιών που μπορούν να "χειριστούν". Το ανθρώπινο μυαλό , δεν μπορεί να συγκρατήσει λεπτομέρειες για καινούρια άτομα που γνωρίζει, αν έχει υπερβεί αυτό τον αριθμό γνωριμιών (βλέπε βιβλίο "Τι μέλλει γενέσθαι" του Μιχάλη Δερτούζου σχετικά με αυτό) . Συγκεκριμένα εγώ, μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω μια ας το πούμε "κατηγοριοποίηση" των γνωριμιών μου (όπως όλοι οι άνθρωποι, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι). Υπάρχει μια κατηγορία γνωστών λοιπόν στους οποίους μου αρέσει να αναφέρομαι ως "Lost Souls". Είναι γνωστοί που τους έχω συναντήσει 1-2 φορές, κατά κανόνα τους έχω γνωρίσει μέσω άλλου και συνήθως μου παίρνει πάνω από 1-2 λεπτά για να θυμηθώ το όνομά τους. Έναν τέτοιο γνωστό συνάντησα και σήμερα, σε ένα μέρος που δεν περίμενα ποτέ να τον συναντήσω. Η αλήθεια είναι ότι χάρηκα που τον είδα, μετά απο τόσο καιρό, και ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστική η συνάντηση, απο την άποψη ότι έχεις πολλά να πεις σε πολύ λίγο χρόνο. Τελικά καταλήξαμε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα, και δώσαμε ραντεβού να συναντηθούμε και με έναν κοινό μας φίλο. "Και τι έγινε" θα πει κάποιος... δεν ξέρω "τι έγινε" πάντως το θέμα είναι πως στα πιο απίθανα μέρη συναντάς γνωστούς κάποιες φορές.

El Zorro / ΖΖΖωμιάδης

Άλλη μια εμφάνιση του Σούπερ-Νομάρχη (μάλλον θα αρχίσουμε συλλογή από δαύτες):
Αναρωτιέμαι τι τη θέλει τη στολή. Πραγματικά δεν τη χρειάζεται. Και χωρίς στολή καλός ήταν.

Υ.Γ.: στα Ισπανικά, el zorro (ελ θόρρο) είναι η αλεπού, που πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι είναι ένα από τα πιο χαζά ζώα που υπάρχουν.

Τρελή Αρχιτεκτονική ΙΙ

Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένα τόσο μικρό νησί σαν τη Σαλαμίνα έχει τόσο πολλά φοβερά κτήρια σαν αυτό εδώ , που είναι διαμορφωμένο σε στυλ φέρυ-μπότ.

San Valentin

Θυμάμαι (με νοσταλγία) μια εποχή που βγαίναμε έξω κάθε 14 Φεβρουαρίου και διασκεδάζαμε με την παράνοια που επικρατούσε στους δρόμους, στις καφετέριες στα εστιατόρια και στα μπαρ.
Γιατί πραγμάτικά ήταν διασκεδαστικό... Φαίνεται ότι κάπου η γιορτή των ερωτευμένων μπερδεύτηκε με το καρναβάλι.
Παντού απαραιτήτως κόκκινες καρδιές, κόκκινες κορδέλες, κόκκινα μπαλόνια, κόκκινα λουλούδια, κόκκινα εσώρουχα (γιατί όχι; μερικές φορές και να μην ήθελες να δεις , έβλεπες). Και "λόγω της ημέρας", "τα λόγια του παπά" ήταν ότι "ρε παιδιά, δε γιορτάζουμε του Αγ. Βαλεντίνου, γιατί έχουμε τον 'Αγιο Πως-τον-λενε-δε-θυμαμαι που ειναι ο προστάτης των ερωτευμένων" . Δεν θα πέσω στην παγίδα την λαϊκίστικη βέβαια, ότι "οι ζαχαροπλάστες και οι ανθοπώλες εφηύραν αυτή τη γιορτή για να κονομάνε"... δεν φταίνε αυτοί που έτσι μας έχουν διαπαιδαγωγήσει: δηλαδή τις γυναίκες να περιμένουν κάτι και τους άντρες να σκέφτονται ότι πρέπει να κάνουν κάτι.
Άκουγα μια εκπομπή στο ραδιόφωνο το απόγευμα και σκέφτηκα... δηλαδή τώρα ας πούμε στην Κένυα, σκέφτονται πως θα περάσουν το βράδυ του Αγ. Βαλεντίνου με τον/την αγαπημένο/η τους; Ή π.χ. στη Σρι Λάνκα σχεδιάζουν το ρομαντικό δείπνο όλοι με τον/την αγαπημένο/η τους; Πόσοι και πόσοι δεν έχουν χωρίσει τέτοια μέρα; και πόσοι και πόσοι δεν εκνευρίζονται με όλο αυτό τον πανικό.... Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα: σίγουρα προσφέρεται η σημερινή μέρα αν θες να την "καταφέρεις τη μικρούλα" και είσαι πολύ ντροπαλός (βλ. μαμούχαλος).
Ε, για μας τους χεβυμεταλάδες αυτά ήταν πάντα φλώρικα πράματα. Έλεγες στην άλλη (αν τη ρώταγες δηλαδή) "Μωρή καριόλα, θες να κάνουμε κατάσταση;" και αυτή σου έλεγε "Nothing else matters, ρε συ" ή αν σε απέρριπτε "Τι λέ ρε αχρηστε,no fucking way ".

Για μένα πάντως η καλύτερη ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου ήταν πριν μερικά χρόνια που συνέπεσε με την Τσικνοπέμπτη...!!!! Εκεί είχε απενοχοποιηθεί και το τζατζίκι: "ναι αγάπη μου, μιαμ μιαμ, έρχομαι, μιαμ στο δρόμο είμαι, φάγαμε με τα παιδιά κατι κοψίδια άλλο πράγμα ... μπεεεερρρρπ... μπαρδόν..."

Work Rage

Η μέρα ήταν χαλασμένη... από το πρωί σήμερα... δεν εχει σχέση καθόλου με το αν έχεις πολλή ή λίγη δουλειά. Κάτι θα γίνει, κάτι θα ειπωθεί, και κάπου θα σε χαλάσει. Ευτυχώς δε συμβαίνει πάντα, είναι αρκετό όμως μερικές φορές ώστε να σκέφτεσαι "ωχ, πάλι να δω τα μούτρα τους θα πάω σήμερα;"

Καθένα τον ενοχλεί κάτι διαφορετικό, κάνει διαφορετικά πράγματα, και έχει διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων από ότι ο διπλανός του. Αυτό σημαίνει ότι όσο και να προσπαθήσει κάποιος, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καταλάβει πως ήταν μια μέρα στη δουλειά για κάποιον άλλο, ακόμα και αν δουλεύει στον ίδιο χώρο. Ο "εργασιακός θυμός" σίγουρα προέρχεται από αυτή την έλλειψη δυνατότητας κατανόησης (σίγουρα άλλοι το ξέρουν χρόνια αυτό, απλά για πρώτη φορά μπορώ να το εκφράσω τόσο καθαρά).
Ε, τέλοσπάντων... αφιερωμένο στον εαυτό μου και σε όσους άλλους είχαν άσχημη μέρα: