Τρελή Αρχιτεκτονική ΙΙ

Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένα τόσο μικρό νησί σαν τη Σαλαμίνα έχει τόσο πολλά φοβερά κτήρια σαν αυτό εδώ , που είναι διαμορφωμένο σε στυλ φέρυ-μπότ.

San Valentin

Θυμάμαι (με νοσταλγία) μια εποχή που βγαίναμε έξω κάθε 14 Φεβρουαρίου και διασκεδάζαμε με την παράνοια που επικρατούσε στους δρόμους, στις καφετέριες στα εστιατόρια και στα μπαρ.
Γιατί πραγμάτικά ήταν διασκεδαστικό... Φαίνεται ότι κάπου η γιορτή των ερωτευμένων μπερδεύτηκε με το καρναβάλι.
Παντού απαραιτήτως κόκκινες καρδιές, κόκκινες κορδέλες, κόκκινα μπαλόνια, κόκκινα λουλούδια, κόκκινα εσώρουχα (γιατί όχι; μερικές φορές και να μην ήθελες να δεις , έβλεπες). Και "λόγω της ημέρας", "τα λόγια του παπά" ήταν ότι "ρε παιδιά, δε γιορτάζουμε του Αγ. Βαλεντίνου, γιατί έχουμε τον 'Αγιο Πως-τον-λενε-δε-θυμαμαι που ειναι ο προστάτης των ερωτευμένων" . Δεν θα πέσω στην παγίδα την λαϊκίστικη βέβαια, ότι "οι ζαχαροπλάστες και οι ανθοπώλες εφηύραν αυτή τη γιορτή για να κονομάνε"... δεν φταίνε αυτοί που έτσι μας έχουν διαπαιδαγωγήσει: δηλαδή τις γυναίκες να περιμένουν κάτι και τους άντρες να σκέφτονται ότι πρέπει να κάνουν κάτι.
Άκουγα μια εκπομπή στο ραδιόφωνο το απόγευμα και σκέφτηκα... δηλαδή τώρα ας πούμε στην Κένυα, σκέφτονται πως θα περάσουν το βράδυ του Αγ. Βαλεντίνου με τον/την αγαπημένο/η τους; Ή π.χ. στη Σρι Λάνκα σχεδιάζουν το ρομαντικό δείπνο όλοι με τον/την αγαπημένο/η τους; Πόσοι και πόσοι δεν έχουν χωρίσει τέτοια μέρα; και πόσοι και πόσοι δεν εκνευρίζονται με όλο αυτό τον πανικό.... Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα: σίγουρα προσφέρεται η σημερινή μέρα αν θες να την "καταφέρεις τη μικρούλα" και είσαι πολύ ντροπαλός (βλ. μαμούχαλος).
Ε, για μας τους χεβυμεταλάδες αυτά ήταν πάντα φλώρικα πράματα. Έλεγες στην άλλη (αν τη ρώταγες δηλαδή) "Μωρή καριόλα, θες να κάνουμε κατάσταση;" και αυτή σου έλεγε "Nothing else matters, ρε συ" ή αν σε απέρριπτε "Τι λέ ρε αχρηστε,no fucking way ".

Για μένα πάντως η καλύτερη ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου ήταν πριν μερικά χρόνια που συνέπεσε με την Τσικνοπέμπτη...!!!! Εκεί είχε απενοχοποιηθεί και το τζατζίκι: "ναι αγάπη μου, μιαμ μιαμ, έρχομαι, μιαμ στο δρόμο είμαι, φάγαμε με τα παιδιά κατι κοψίδια άλλο πράγμα ... μπεεεερρρρπ... μπαρδόν..."

Work Rage

Η μέρα ήταν χαλασμένη... από το πρωί σήμερα... δεν εχει σχέση καθόλου με το αν έχεις πολλή ή λίγη δουλειά. Κάτι θα γίνει, κάτι θα ειπωθεί, και κάπου θα σε χαλάσει. Ευτυχώς δε συμβαίνει πάντα, είναι αρκετό όμως μερικές φορές ώστε να σκέφτεσαι "ωχ, πάλι να δω τα μούτρα τους θα πάω σήμερα;"

Καθένα τον ενοχλεί κάτι διαφορετικό, κάνει διαφορετικά πράγματα, και έχει διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων από ότι ο διπλανός του. Αυτό σημαίνει ότι όσο και να προσπαθήσει κάποιος, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καταλάβει πως ήταν μια μέρα στη δουλειά για κάποιον άλλο, ακόμα και αν δουλεύει στον ίδιο χώρο. Ο "εργασιακός θυμός" σίγουρα προέρχεται από αυτή την έλλειψη δυνατότητας κατανόησης (σίγουρα άλλοι το ξέρουν χρόνια αυτό, απλά για πρώτη φορά μπορώ να το εκφράσω τόσο καθαρά).
Ε, τέλοσπάντων... αφιερωμένο στον εαυτό μου και σε όσους άλλους είχαν άσχημη μέρα:

Το γλέντι του γάμου

Μέσα σε όλα, παντρευόταν ένας ξάδελφός μου στις 29 του Δεκέμβρη...Με όλες τις θειάδες να μου λένε "και στα δικά σου, άντε θα έρθει κι η σειρά σου", θυμήθηκα και το γνωστό μαύρο ανέκδοτο με τον τύπο που επειδή είχαν αρχίσει να τον εκνευρίζουνε, όταν πήγαινε με τις θειάδες του σε κηδεία, τους έλεγε "άντε, θα έρθει κι η σειρά σου".
Τελοσπάντων όλα καλά, καλό και το γλέντι μετά, αλλά η μουσική με χάλασε. Είχε γίνει σχεδόν κλαρινατζήδικο το μέρος.
Αυτό τώρα με έκανε να θυμηθώ ποια ήταν η καλύτερη μουσική που έχω ακούσει σε γλέντι γάμου. Δυο-τρεις περιπτώσεις μου ήρθαν στο μυαλό, πρώτα η πιο πρόσφατη... στης αδελφής μου το γάμο, είχαμε ακούσει ροκ, λάτιν, ντίσκο, λίγη φανκ, λίγη ποπ, πολύ λίγα νησιώτικα και ελάχιστα ηπειρώτικα (να χορέψουν και οι λοιποί συγγενείς). Κανένα χρόνο - ίσως περισσότερο - πιο πριν, αντίστοιχο πρόγραμμα υπήρχε σε άλλο γαμο που είχα πάει, με λατιν, σόουλ, φανκ, σουίνγκ, ελάχιστα πάλι νησιώτικα κλπ ελληνικά. Η τρίτη περίπτωση, είναι
πριν πολλά χρόνια, που είχε ακουστεί από παλιό ρεμπέτικο, και λίγα νησιώτικα και κλαρίνα, μέχρι 80s ποπ και ντίσκο.

Από αυτές τις 3 περιπτώσεις μπορώ να διαλέξω το καλύτερο κομμάτι, που ήταν -τουλαχιστον με τα τωρινά δεδομένα και κοιτώντας πίσω- το Chan Chan του Compay Segundo.
Από όλες τις άλλες μπορώ να πώ ότι μακράν το χειρότερο που έχω ακούσει σε γλέντι γάμου είναι το "Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί"(ωραίο β. κλιπ παρεμπιπτόντως).

Ποιο είναι το δικό σας καλύτερο και χειρότερο που έχετε ακούσει σε γλέντι γάμου;

Blogger, Facebook, Picasa, Myspace, websites, e-mail

Καλή χρονιά σε όλους...

Συνειδητοποιώ ότι φέτος, εκτός από τους κλασσικούς τρόπους που ευχόμαστε (αυτοπροσώπως, τηλέφωνα, μηνύματα, κάρτες ), είχα να σκεφτώ και τους μη κλασσικούς ... Για παράδειγμα εδώ μέσα.
Τελικά αποφάσισα ότι δεν θα ασχοληθώ καθόλου με το blog κατα τη διάρκεια των γιορτών. Και εδώ που τα λέμε, δεν έχει και νόημα να ευχηθείς μέσω ενός blog που, τελικά, ένας -δυο θα το διαβάσουν στις γιορτές. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και με το mail η το Facebook, παρόλο που γενικά κάποιος πιο εύκολα θα ανοίξει το mail του στις γιορτές. Όσο για τις φωτό μου, προτιμώ με καθαρό μυαλό να τις διαλέξω και να τις ανεβάσω αργότερα.
Άρα τελικά που καταλήγω; Να παίρνω τηλέφωνα, να στέλνω κάρτες με ευχές, να πηγαίνω ο ίδιος και να εύχομαι ή να στέλνω μηνύματα. Το αυτοπροσώπως ήταν μακράν το καλύτερο, ακολουθούμενο από το τηλέφωνο και τις κάρτες. Ειδικά κάρτες σπάνια στέλνω , αλλά φέτος νομίζω ότι ήταν η καλύτερη χρονιά για κάρτες, αφού πλέον έχουμε διασκορπιστεί πολύ και εκτός χώρας...

Τελικά νομίζω ότι όλη αυτή η φάση έχει ευθέως ανάλογη σχέση και με το feedback που θες να έχεις από τους ανθρώπους στους οποίους εύχεσαι... Για εμένα που είναι σημαντικό να ακούσω ή να δω τον άλλον, είναι καλύτερα να ευχηθώ ο ίδιος. Για κάποιον άλλο μπορεί να είναι αντίστροφα τα πράγματα (να μη θέλει feedback).
Πάντως σιγουρα οι "παλιομοδίτικοι" τρόποι να ευχηθείς έχουν το καλύτερο feedback σε σχέση με οτιδήποτε έχει να κάνει με το web.