Ευκολία και ταχύτητα εγκατάστασης,εεεε; Νά!

Λοιπόν η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: Ένα laptop που έχει η μάνα μου για να μπαίνει απλώς στο
internet και να στέλνει κανένα e-mail ήθελε επαναφορά στην εργοστασιακή εγκατάσταση. Σιγά το πράγμα ε;

Ναι , όντως, φαινεται εύκολο. Να λέω και του στραβού το δίκιο, στα Windows 8 το έχουν κάνει αρκετά πιο εύκολο από ότι ήταν παλιότερα στα 7 ή στα XP.

(TI; ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ VISTA; ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ!)



Έτσι λοιπόν σκέφτηκα, ότι πρέπει να γίνει "καθαρή" εγκατάσταση Windows 8, μετά να το αναβαθμίσω σε 8.1 και τέλος να το αναβαθμίσω σε 10 (αν σηκώνει το μηχάνημα - που τελικά δε σηκώνει).

Ε, ρε παιδιά, έχουν περάσει δύο 36ώρες από την ώρα που ξεκίνησα και αυτή τη στιγμή ακόμα δεν έχει τελειώσει (εντάξει, κοιμήθηκα, έφαγα, έκανα μπάνιο και πήγα και την κόρη στο ζωολογικό κήπο στο μεταξύ - μην τρελαίνεστε).

Η καθυστέρηση είναι στις ενημερώσεις. Τις γκοντ-νταμν, φάκινγκ, σονοβαμπίτς ενημερώσεις. Που 48 να είναι οι ώρες αυτουνού που σκέφτηκε ότι τα Windows 8 ήταν έτοιμα να κυκλοφορήσουν το 2012. Αν τα είχαν αφήσει για το 2013, θα γλιτώναμε τουλάχιστον από το Service Pack 1(που δε λέγεται πια Service Pack αλλά έκδοση "τουτούνι.1". Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά και αναλυτικά...

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ "ΚΑΘΑΡΗΣ" ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

1. Αντιγραφή αρχείων χρήστη σε εξωτερικό drive (3 ώρες περίπου - δεν είχε πολλά)
2. Εγκατάσταση από τα αρχεία της εργοστασιακής εγκατάστασης και αρχικές ρυθμίσεις (45 λεπτά)
3. Ενημέρωση από το Windows update γύρος #1 (30 λεπτά)
4. Ενημέρωση από το Windows update γύρος #2 (14 ώρες - όχι δεν κάνω πλάκα, ήτανε 1.5Gbytes updates)
5. Ενημέρωση εφαρμογών από το Windows Store (30 λεπτά - OK ας πούμε ότι αυτό ήταν περιττό).
6. Εγκατάσταση της έκδοσης 8.1 (4 ώρες - απαραίτητο γιατί η έκδοση 8 είναι για τα μπάζα , το ίδιο και η 8.1 αλλά λιγότερο μπάζα)
7. Εγκατάσταση Language Pack για τα ελληνικά και ρυθμίσεις γλώσσας (2 ώρες - ναι γιατί βλέπεις είχαμε πάρει μηχάνημα που δεν ήταν για την ελληνική αγορά τρομάρα μας)

Επειδή ακόμα δεν έχω τελειώσει, δεν βάζω μέσα καθόλου την εγκατάσταση εφαρμογών και την επαναφορά των αρχείων από το backup. Υπολογίστε όμως κανένα 5ωρο επιπλέον και είστε μέσα. Λογικά θα έχει και 3ο γύρο ενημερώσεων.

Ακαλόεεεεεε;

Με ποιον μοιάζει ο Βαγγέλας!

5 λόγοι γιατί οι "κακοί" στο Karate Kid 4 είναι σαν Χρυσαυγίτες

Για όσους δεν ξέρουν, το Καράτε Κιντ 4 είναι η χειρότερη ταινία Καράτε Κιντ όλων των εποχών. Παρόλα αυτά , πολύ καλές θεωρήθηκαν  -δεδομένων των αναλογιών- η ερμηνεία του Νοριγιούκι "Πατ" Μορίτα και της Χίλαρυ Σουάνκ βεβαίως βεβαίως. Ειδικά η Χίλαρυ Σουάνκ -θυμίζω ότι πήρε όσκαρ A' γυναικείου ρόλου μεταγενέστερα για το ρόλο της στο Million Dollar Baby - σε αυτή την ταινία πήρε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο και έκτοτε η καριέρα της πήρε τα πάνω της. Βλέποντας την ταινία "The Next Karate Kid" πρόσφατα, χαζεύοντας στην τηλεόραση, είδα μερικά πράγματα με άλλο μάτι.


Γιατί μοιάζουν οι κακοί του Καράτε Κιντ 4 με τα Χρυσά Αυγά


5. Δέχονται εντολές από έναν μεσήλικα μπράβο, που καταλάθος έγινε σεκιουριτάς σε σχολείο (!!!). Δεν περνάνε αυτά που λέει από καμία κριτική σκέψη. Επίσης , εκπαιδεύονται σαν παραστρατιωτική οργάνωση και έχουν και την κατάλληλη εμφάνιση, παρόλο που πρόκειται για την ομάδα security ενός σχολείου. Στην παρακάτω σκηνή, βλέπετε τι παθαίνει όποιος φέρνει αντίρρηση στα λεγόμενα του Αρχηγού.



4. Τα βάζουν πάντα με πιο αδύναμους και μόνο όταν υπερέχουν αριθμητικά.
Μια ομάδα πέντε ατόμων, τα βάζει με ένα (1) 15χρονο κορίτσι. Αργότερα, η ίδια ομάδα πέντε ατόμων, τα βάζει με έναν νεαρό 17 χρονών.



3. Βανδαλίζουν την περιουσία που υποτίθεται ότι προστατεύουν. Επίσης, κανείς δε φαίνεται να τους τιμωρεί για αυτή τη συμπεριφορά.



  2. Προβαίνουν σε απρόκλητους τραμπουκισμούς και δολοφονικές επιθέσεις με (αυτοσχέδια ή μη) όπλα.
Ο ένας εκ των "κακών", ο Νεντ, ενώ δεν έχει κανένα ερωτικό ενδιαφέρον για την κοπέλα , κάποιο ζόρι τραβάει με τον "Έρικ", που είναι το love interest της Τζούλι (Hilary Swank). Χωρίς να τον προκαλέσουν με οποιοδήποτε τρόπο, σπάει τα παράθυρα του αυτοκινήτου του Έρικ με ρόπαλο ενώ η Τζούλι με τον Έρικ βρίσκονται μέσα (στο προηγούμενο βίντεο, δείτε μετά το το 13:13). Η σκηνή βέβαια ίσως υποννοεί και κάποια λανθάνουσα σεξουαλική έλξη που αισθάνεται από μέρους του ο Νεντ για τον Έρικ; Δύσκολο να πει κανείς.

1. Όταν δουν τα σκούρα, λακίζουν.
Στη σκηνή που η Τζούλι πλακώνει στις γρήγορες τον έναν από αυτούς, οι υπόλοιποι δεν τολμούν να πλησιάσουν. [ΠΩΩΩΣ; ΤΙΣ ΕΦΑΓΕ ΑΠΟ ΚΟΡΙΤΣΙΙΙΙ];

Με λένε Παντελή, είμαι λαστιχάς και είμαι μεγάλος μάγκας

Δεν ξέρω γιατί αλλά με ενόχλησε που θεωρήθηκε αστείο το ραβασάκι του Παντελή του Λαστιχά (που έχει γίνει meme στο ελληνόφωνο κομμάτι του internet, βλ. πιο κάτω).
Αυτά που γράφω παρακάτω, στην αρχή τα έκανα σχόλιο σε μια δημοσίευση της εικόνας στο facebook, όμως μετά άλλαξα γνώμη και τα έκανα blog post.

Σκέφτηκα καλύτερα λοιπόν και αφού αποφάσισα ότι είμαι στριμμένος που με ενοχλεί κάτι που οι άλλοι το βρίσκουν αστείο, βρήκα ότι με ενοχλεί για κάποιους βασικούς λόγους:

1. Ο άνθρωπος γράφει αυτό που νιώθει χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Εντάξει, ομολογουμένως τα περί υγιούς επιχείρησης είναι κάπως τραβηγμένα και ίσως λίγο αστεία.
2. Δεν έχει γράψει κάτι άσχημο. Αυτός είναι ο τρόπος του να πλησιάσει μια γυναίκα. Καλύτερο είναι δηλαδή το "Τι είσαι εσύ μανάρα μου" για να μην αναφέρω και πιο χοντρά που λέγονται;
3. Αυτός που αρχικά δημοσίευσε την εικόνα (και το βλέπω πολύ καιρό στο Internet) δεν έκανε τον κόπο να καλύψει το κινητό του πάνω στην εικόνα, ώστε οι διάφοροι καλοθελητές να μην τον τρελάνουν στα τηλέφωνα - στην καλύτερη. Και είμαι σίγουρος ότι πολλοί που θεωρούν τον εαυτό τους "έξυπνο" και ανώτερο από τον Παντελή θα τον πήραν τηλέφωνο για να του κάνουν πλάκα. Νομίζω, νομίζω λέω, πως ο αριθμός τηλεφώνου είναι προσωπικό δεδομένο ακόμα...
4. Το βασικότερο: από πότε κοροϊδεύουμε τους ανθρώπους για το μορφωτικό τους επίπεδο ή το επίπεδο ευφυίας τους; Ή το επάγγελμά τους; ή το γραφικό τους χαρακτήρα;

Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για εμάς εδώ στο Ελλάντα. "Σιγά", θα μου πει κάποιος, "αυτό είναι το πρόβλημά σου; Εδώ βγάλαμε Χρυσά Αυγά στη Βουλή και θα βγάλουμε μάλλον και στην ευρωβουλή καθώς φαίνεται..."

Περί Ανατροφής των Παίδων, Οικογενειακή Yπερηφάνεια και BBQ

Λοιπόν τελικά νομίζω ότι θα αρχίσω να το καθιερώνω : ψήσιμο τις Κυριακές, ακόμα και το χειμώνα. Μπορεί να γίνεσαι χάλια και να τσούζουν τα μάτια από τον καπνό, να τρως το κρύο έξω (αν και σήμερα δεν είχε), να καις τα χέρια σου προσπαθώντας να γυρίσεις τα ψητά, αλλά σε αποζημιώνει το φαγητό  και αν έχεις και καλή παρέα ακόμα περισσότερο.  Ομολογώ λοιπόν, ναι...! Εγώ είμαι αυτός που εκπέμπω τα μικροσωματίδια στον Αθηναϊκό αέρα.

Κατά τα άλλα, κάθε Κυριακή βράδυ αρχίζω να παθαίνω ό,τι και οι μαθητές μου (σκέφτομαι την Δευτέρα και δε θέλω να πάω σχολείο ). Και μετά σκέφτομαι... "σύνελθε, γιατί έχεις ακόμα 30 χρόνια δουλειάς μπροστά σου, και αν αποκτήσεις Κυριακάτικο σύνδρομο, δεν θα τη βγάζεις καθαρή μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς". Θα πει κάποιος , "σιγά ρε μεγάλε που παραπονιέσαι κι εσύ για τη δουλειά". Αλλά εγώ το παίζω ανώτερος άνθρωπος και θα αντιπαρέλθω το σχόλιο.

Τις καθημερινές τουλάχιστον μας έφυγε λίγο άγχος από πλευράς κόρης, γιατί η Υπέροχη Κόρη (που έτσι θα αποκαλείται από τούδε και στο εξής σε αυτό το blog, κατά τη συνήθειά μου να μην αναφέρω και πολλά ονόματα) ξεκινάει παιδικό σταθμό. Προς το παρόν έχει πάει 2 φορές μόνο για λίγες μόνο ώρες και φαίνεται να της αρέσει, κάτι που δε με εκπλήσσει. Είναι πάντως καινούρια η αίσθηση του να φροντίζει κάποιος άλλος το παιδί σου εκτός από εσένα και τους παππούδες - εννοείται πως αυτό είναι απολύτως θετικό, γιατί όσο και αν οι παππούδες προσπαθούν, δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά που κάνει ένας συνειδητοποιημένος γονιός ή ένας ειδικευμένος άνθρωπος όπως είναι οι παιδαγωγοί. Είχα, στον παιδικό σταθμό όταν πήγα, και τα καλά σχόλια από τη δασκάλα της Υπέροχης Κόρης - που την αποκάλεσε ακριβώς έτσι, "υπέροχη", ότι μοιράζεται τα πράγματα και είναι πολύ κοινωνική... Σα γύφτικο σκεπάρνι καμαρώνω ο Επίμονος Πατέρας.

Στις προάλλες όταν ήταν η Υπέροχη Κόρη άρρωστη και δεχτήκαμε επίσκεψη του (φίλου ευτυχώς) παιδιάτρου, ενώ εκείνος είχε συνηθίσει μια εικόνα της να κλαίει συνεχώς κατά τις τακτικές επισκέψεις στο ιατρείο του, ξαφνιάστηκε όταν εκείνη χωρίς να διαμαρτυρηθεί καθόλου έκανε ακριβώς ό,τι χρειαζόταν. Εγώ το απέδωσα απλά στο ότι έχει μεγαλώσει (2 μήνες) από την τελευταία επίσκεψη, στο ότι ήταν σπίτι της και στο ότι απλά συνηθίζει. Φεύγοντας μας λέει "Τι της κάνατε; θέλω τη συμβουλή σας για την ανατροφή των παιδιών". Υπερβολικό το σχόλιο μου φάνηκε, βέβαια, αλλά φουσκώσαμε από υπερηφάνεια η Καλή Σύζυγος και ο υποφαινόμενος... 

Σκεφτόμουν επίσης μετά πόσο μακρινά φαίνονται εκείνα τα ξενύχτια, οι κολικοί με το κλάμα τα βράδια, οι πρώτες της λέξεις, τα πρώτα της βήματα. Πόσο δρόμο έχουμε διανύσει, εντυπωσιάζομαι συνεχώς με το πόσο καλά συνεννοούμαστε - που είναι εκείνες οι μέρες που την έπιανε τσαντίλα που δεν καταλαβαίναμε τη ήθελε! Και πόσο περίεργο είναι που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν ότι η Υπέροχη Κόρη δεν είναι απλώς ότι είχε καλόβολο χαρακτήρα και τα κάνει όλα χωρίς αντίρρηση, όπως θεωρούν δεδομένο. Δεκτόν, ότι αυτό ως ένα βαθμό ισχύει. Αλλά δεν είναι αμελητέα η προσπάθεια της Υπέροχης Κόρης, της Καλής Συζύγου, η δική μου επίσης, καθώς και της Άξιας Γιαγιάς, ώστε να φτάσουμε σε αυτά τα επίπεδα.  Να μη χρειάζεται σχεδόν να κάνουμε μάχες για το φαγητό, τον ύπνο, το αν θα ντυθεί και με τι ρούχα, το πως φέρεται μέσα και έξω από το σπίτι, να μην αγχωνόμαστε για το αν θα τα πάει καλά με άλλα παιδιά, αν θα κάνει κάτι που θα θέσει τον εαυτό της σε κίνδυνο. Σε όλη αυτή την προσπάθεια είχαμε πάντα στο μυαλό μας ένα στόχο: 

. 

Να μπορούμε να περνάμε πάνω από όλα ωραία με την Υπέροχη Κόρη. 

Τα βασικά δηλαδή.

Σκούπα-ρομπότ; Σιγά τα ωά.

Ρομποτική σκούπα σου λέει. Τρίχες!

Ο αλγόριθμος, σε ψευδοκώδικα, του προγράμματός της είναι ως εξής:
-------------------------------
Διάβασε λειτουργία 
! Η λειτουργία μπορεί να είναι 1 ή 2. Η λειτουργία 1 τελειώνει μετά από 30 λεπτά
! ... δηλαδή 1800 δευτερόλεπτα.
! Η συσκευή διαθέτει μόνο δύο πλήκτρα, 1 και 2
άναψε_λυχνία(πράσινο)
Τέλος_χρόνου <- ψευδής
Τέλος_μπαταρίας <- ψευδής
Εμπόδιο <-ψευδής
μπλοκάρισμα <-ψευδής

Ώρα_έναρξης <- 0
Αν λειτουργία = 1 τότε
ξεκίνα_χρονόμετρο()
Τέλος_αν
!Σε δευτερόλεπτα


Επανάλαβε
κίνηση()
εμπόδιο <-αισθητήρας_εμποδίων()
μπλοκάρισμα <- αισθητήρας_μπλοκαρίσματος()
Αν μπλοκάρισμα = αληθής τότε
    σταμάτα()
  Αλλιώς
    Αν εμπόδιο = αληθής τότε
   στρίψε_σε_τυχαία_κατεύθυνση()
  Τέλος_Αν 

  Αν λειτουργία = 1 τότε
  Ώρα <-χρονόμετρο()
  Αν Ώρα-Ώρα_έναρξης = 1800 τότε
  Τέλος_χρόνου=αληθής
  Τέλος_αν

  Τέλος_αν

  Τέλος_μπαταρίας<-Έλεγξε_επίπεδα_μπαταρίας()
  Τέλος_Αν
Μέχρις_ότου Τέλος_μπαταρίας=αληθής ή Τέλος_χρόνου=αληθής ή μπλοκάρισμα=αληθής

Αναβόσβησε_λυχνία(κόκκινο)

Η πολυτέλεια του να έχεις μπλογκ

Τελικά το να έχεις μπλογκ όταν έχεις μικρό παιδί να φροντίσεις είναι μεγάλη πολυτέλεια. Η συχνότητα των post μου συνεχίζει σε φθίνουσα πορεία, εκεί που νόμιζα ότι θα επανέλθω σιγά σιγά στα 3-4 ποστ το μήνα... Δε βαριέσαι. Τελικά και που γράφω και που δε γράφω δεν αλλάζει κάτι. Τουλάχιστον εσείς που το διαβάζετε μαθαίνετε κανένα νέο που και που. Τα νέα λοιπόν είναι ότι περάσαμε ένα δύσκολο μήνα εδώ λόγω του ότι για περίπου 15 μέρες η πιτσιρίκα είχε πρώτα συνάχι και παράλληλα με το συνάχι και κατά το υπόλοιπο του μήνα έβγαζε καινούρια δόντια - είχαμε και δύο ξενύχτια, ενώ μας είχε συνηθίσει σε ήσυχο νυχτερινό ύπνο, φανταστείτε ενόχληση που είχε. Πάντως , κάθε μέρα που περνάει εμείς είμαστε ευγνώμονες στο παιδάκι μας, γιατί μας έχει προφυλάξει από δύο πράγματα: Α) την κατάθλιψη λόγω των γενικότερων συνθηκών Β) την παραφιλολογία που αναπτύσσεται κυρίως στην TV αλλά και στα άλλα μέσα με θέμα την κρίση και όλο το γαϊτανάκι που έχει προκύψει από την υπόθεση του select default , "κουρέματος", PSI, ξεφτιλίσματος ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Το πρώτο συμβαίνει από μόνο του, γιατί όταν βλέπεις το παιδί να μεγαλώνει, να χαίρεται, να αισθάνεται καλά, δεν σε ρίχνουν εύκολα οι συνθήκες. Νιώθεις ότι τουλάχιστον κάτι κάνεις σωστά σε αυτή τη ζωή. Το δεύτερο συνέβη λόγω της συνειδητής επιλογής που κάναμε, η μικρή να μην ξέρει (ακόμα) ότι βλέπουμε τηλεόραση. Η τηλεόραση έχει

περιοριστεί σε 1-2 ώρες την ώρα που κοιμάται το βράδυ, ενώ ακόμα και τότε συνήθως την χρησιμοποιούμε με το Media Player για να δούμε καμιά ταινία ή κανένα Battlestar Galactica - πολύ καλό παρεμπιπτόντως και δεν το είχαμε δει ενώ είναι αρκετά παλιό. Έτσι δεν βλέπουμε δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση, μόνο καμιά δημοσιογραφική εκπομπή (namely ΡΧΣ, Κουτί Πανδώρας, Εμπόλεμη ζώνη κλπ) και αυτή από streaming video. Κάπως έτσι καταφέραμε -ας πούμε- να απεξαρτηθούμε. Ή μάλλον αντικαταστήσαμε τη μία εξάρτηση με την εξάρτηση από ταινίες και σειρές. Το πείραμα μέχρι στιγμής όσον αφορά τη μικρή πάντως πέτυχε, γιατί τώρα πια όταν βλέπει ανοιχτές τηλεοράσεις σε άλλα σπίτια αδιαφορεί πλήρως (είναι νωρίς όμως για να βγάλουμε ακόμα κάποιο άλλο συμπέρασμα). Όπως και να έχει, κανείς από εμάς δεν έπαθε τίποτα βλέποντας πολλή τηλεόραση σαν παιδί. Κατά τα άλλα , η πιτσιρίκα μπουσουλάει, σηκώνεται όταν κρατιέται από το τραπεζάκι του σαλονιού, ενώ προσπαθεί απεγνωσμένα να σηκωθεί και να περπατήσει από τη θέση του μπουσουλήματος. Κάποια στιγμή άρχισε να μας λέει "Πάμε", χωρίς να ξέρει βέβαια ακόμα τι σημαίνει αυτό: Ο χαζομπαμπάς και η χαζομαμά χαζοχαίρονται ! Ελπίζουμε τώρα το τριήμερο να κάνει λίγο καλύτερο καιρό από ότι μέχρι τώρα, για να μπορέσουμε να πάμε και καμιά βόλτα σε μέρος που να μην είναι εμπορικό κέντρο επιτέλους. Η πιτσιρίκα τρελαίνεται για τις κούνιες βλέπεις.

Ο επίτιμος Βελζεβούλ ξαναχτύπησε

Όπως παρατήρησε και ο φίλος Λουκάς, το είπε ο επίτιμος σε πρόσφατη συνέντευξη και οσονούπω θα γίνει: "Ελπίζω να ρίξουν τον Παπανδρέου"...

Sinners repent! The end is nigh!

Χρόνια και ζαμάνια - το κομμάτι: Pink Floyd - Money

Ο λεβέντης μας

Αφιέρωση αυτή την εβδομάδα το Money των Pink Floyd.

Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι πόσο χαζοί ήμασταν που θεωρούσαμε αστείο όταν μας έλεγαν να μείνουμε μόνιμα στο Wellington της Νέας Ζηλανδίας. Αλλά 3,5 χρόνια πριν δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι η έλλειψη σοβαρότητας σε αυτή τη χώρα θα έφτανε σε επίπεδα γελοιοποίησης. Σε λίγο θα λένε "Χρεοκόπησε η Ελλάδα; Καλά να πάθετε, με τέτοιο πρωθυπουργό και την κυβέρνηση που βγάλατε". Πλέον δεν γνωρίζουμε ούτε τι θα γίνει ούτε που θα καταλήξουμε. Δεν θα διακινδυνεύσω ούτε να κάνω καμιά τρελή προφητεία όπως συνηθίζω - για τη χρεοκοπία το είχα πει ότι δεν τη γλιτώνουμε. 

Γιατί τα λέω όλα αυτά όμως; 

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση στην οποία η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού, αφού ο κόσμος βλέπει να του παίρνουν τα χρήματά του και να μην υπάρχει κανένα αντίκρυσμα και καμία βελτίωση, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ αποφάσισαν τελικά να κόψουν ένα κομμάτι του χρέους (έστω και αυτό το 22% που βγαίνει αν υπολογίσεις στο πραγματικό ποσό του "κουρέματος"), βγαίνει ένας πρωθυπουργός με τρικυμία στο κρανίο και θυμάται ξαφνικά να μας ζητήσει τη γνώμη μας μέσω δημοψηφίσματος για το αν θα πρέπει, λέει, να δεχτούμε την "δανειακή σύμβαση" της 27ης Οκτωβρίου!!! 

Δηλαδή σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, αφού παρακαλέσαμε σαν επαίτες την ΕΕ και το ΔΝΤ, αφού μας έχουν ξεζουμίσει παίρνοντάς μας ποσοστά από τα πάντα (επιπλέον φόροι και έκτακτες εισφορές από τα ακίνητα μέχρι τα αναψυκτικά και τα τρόφιμα), τώρα ξαφνικά κάνουμε τους δύσκολους κιόλας: Η πρωθυπουργάρα, σκέφτηκε ότι πρέπει επιτέλους να ζητήσει τη γνώμη του κυρίαρχου λαού - στη χειρότερη στιγμή δηλαδή, τώρα που παίζεται η λεγόμενη "άτακτη", μονομερής χρεοκοπία και η παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ, είναι σαν να ακυρώνει τους όρους των συμφωνιών που έχει κάνει με ΕΕ και ΔΝΤ και να τους γράφει όλους στα παλιά του τα παπούτσια...

Αυτό μόνο ως ανευθυνότητα και ανικανότητα μπορεί να χαρακτηριστεί, επειδή δεν θέλω να επιδοθώ σε βρισιές, κατάρες και χυδαίους χαρακτηρισμούς για το άτομό του, γιατί από χτες μόνο τέτοια μου έρχονται στο μυαλό. Καιροσκοπισμός, γιατί ήθελαν να μεθοδεύσουν εκλογές; Ανοησία; Πανικός; Λανθασμένη εκτίμηση; Ποιος ξέρει με ποιο τρόπο αποφάσισαν τα ικανότατα στελέχη της κυβέρνησης Ρέππας, Καστανίδης και Παπανδρέου την εξαγγελία δημοψηφίσματος, την ώρα που καίγεται ο κόσμος.

Σε μια σχετική αλλά πιο εύθυμη νότα, νομίζω ότι το Countdown to Extinction κοντεύει να φτάσει στο τέλος... είχαμε και δυο new entries στο μεσοδιάστημα από τον Ιούλιο μέχρι τώρα, με πιο τρανταχτή την ανεξαρτητοποίηση της Μιλένας Αποστολάκη χτες (χα, και νομίζει ότι έσωσε το τομάρι της τώρα)... Υπήρξε βέβαια και η καθιερωμένη διαγραφή κατά την ψήφιση του Ενιαίου μισθολογίου, πρόσφατα, όπου η Λούκα Κατσέλη τα έπαιξε όλα και έχασε[video Daily Motion].

Το κομμάτι της εβδομάδας: Megadeth - Back In The Day

Προχτες έπεσα πάνω σε ένα επεισόδιο του "Duck Dodgers" στην τηλεόραση, που είχε σαν guest stars... τους Megadeth!

To Duck Dodgers είναι σειρά - παρωδία κινουμένων σχεδίων επιστημονικής φαντασίας, με τον Duffy Duck στο ρόλο του Duck Dodgers. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς o Dodgers επιστρατεύει τους Megadeth για να μπορέσει να προκαλέσει υπερφόρτωση σε ένα γιγάντιο μηχάνημα που απειλεί να καταστρέψει τη γη μέσω ηχητικής ενέργειας.... Όπως καταλαβαίνετε , δεν έχει και πολλή συνοχή το όλο πράγμα, αλλά έχει ιδιαίτερη πλάκα να δεις τους Megadeth (και) ζωγραφιστούς.

Μόνο σουβλάκι "Αγανάκτηση" από εδώ και πέρα...

Δεν κατάλαβα τι έγινε, αλλά ξαφνικά άνοιξε μια βεντέτα μεταξύ Παύλου Τσίμα και Πιτσιρίκου.

Ο Τσίμας ενοχλήθηκε από τη φράση "Το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα" που ανέφερε ξανά ο Πιτσιρίκος σε πρόσφατο post του. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση όμως ήταν η απάντηση του Πιτσιρίκου, που από ότι φαίνεται τους βάζει όλους στο ίδιο καζάνι.  Είμαι σίγουρος ότι αν διαβάσει ποτέ αυτό εδώ το post, ο Πιτσιρίκος θα λέει ότι είμαι πληρωμένος από τον ΔΟΛ για να υπερασπιστώ τον Τσίμα. Ο Τσίμας, από την άλλη, βέβαια ίσως θα έπρεπε να έχει περισσότερο χιούμορ και να διαβάσει το παλιότερο ποστ, στο οποίο φαίνεται καθαρά ότι η φράση αυτή είναι μια από τις γνωστές αρλουμπολογίες του Πιτσιρίκου, γραμμένη στο γνωστό ύφος του και να μην κάτσει να δώσει συνέχεια. [Έχουν ακουστεί και πολύ χειρότερα , π.χ."Η ανατροπή δεν είναι εκπομπή/ Πρετεντέρη ψόφα να κάνουμε γιορτή"-, όμως κανείς δεν κάθησε να ασχοληθεί].

Προσωπικά τον δεν ξέρω τον Πιτσιρίκο. Συνήθιζα να διαβάζω το μπλογκ του γιατί μου άρεσε το χιούμορ του. Τελευταία όμως φαίνεται να έχει πάρει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά και η τελευταία απόδειξη για αυτό ήταν αυτό το ποστ στο οποίο απαντάει στο e-mail που του έστειλε ο Παύλος Τσίμας. Η απάντηση που έδωσε στον Τσίμα ήταν άκρως απογοητευτική. Μου φάνηκε σαν αυτούς τους τύπους που τους λες μια κουβέντα στο Facebook και σου απαντάνε με comment 358 λέξεων για να σε βρίσουν. Περίμενα να μην αντιμετωπίσει με τέτοια αντίδραση το θέμα και ίσως θα έπρεπε να χαλαρώσει λιγάκι.

Οι μόνοι λόγοι για τους οποίους κάθησα να ασχοληθώ είναι ότι
Α) έχασα πάσα ιδέα για τον Πιτσιρίκο, που μου είχε δώσει την εντύπωση ότι αξίζει τον κόπο να διαβάζεις τα κείμενά του - από ότι φαίνεται έκανα λάθος. Όταν ένα μπλογκ γίνεται χώρος για προσωπικές βεντέτες, δεν είναι ένα μπλογκ που εγώ προσωπικά θα συνεχίσω να διαβάζω. Προτιμώ πιο λάιτ αναγνώσματα.  Παρέα με ένα σουβλάκι "Αγανάκτηση" ίσως...
Β) δεν πιστεύω ότι να βάζουμε τους πάντες στην ίδια κατηγορία και να τους βρίζουμε είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω Internet είτε στις διαδηλώσεις έχει κάποιο νόημα. Το θέμα είναι αν μπορούμε με κάποιο τρόπο να αλλάξουμε την κατάσταση. Θα ήθελα να πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει κάτι από τις συνελεύσεις των πλατειών, αλλά έχω καταλήξει να πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα αλλάξει άρδην η κατάσταση στην Ελλάδα είναι μετά από την επικείμενη χρεοκοπία.
Και θα κλείσω πάλι με απόφθεγμα από το Νόμο του Μέρφυ:

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ:
Έχεις πάρει τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά.

Countdown To Extinction part VI

Μετά τα πρόσφατα γεγονότα νομίζω ότι το "extinction" των κομμάτων και της παρούσας αδιέξοδης κατάστασης που υποννοεί η παρούσα στήλη δεν θα έρθει από τη διάλυση των κομμάτων, αλλά από αντίδραση των πολιτών στη βίαιη καταστολή των διαμαρτυριών τους...

Από ότι φαίνεται κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα σημαίνει να ψηφίζεις αυτά που νομοθετεί το κόμμα σου. Αν δεν το κάνεις διαγράφεσαι από το κόμμα. Αυτή είναι η ιστορία του Κουρουμπλή, που τόλμησε να καταψηφίσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Από την άλλη, ο Κιλτίδης αφού έκανε το  κομμάτι του, έφυγε με ελαφρά πηδηματάκια από το κόμμα της Ντόρας.

Αρχίζει να μη μου φαίνεται και τόσο περίεργο που υπάρχουν άνθρωποι που ζητάνε την αλλαγή του πολιτεύματος σε Προεδρική Δημοκρατία...
Μη με παρεξηγήσετε, είμαι βέβαιος ότι ούτε αυτό είναι λύση.

Είναι σαν το σύνταγμα

Ο νόμος του Μέρφυ είναι σαν το σύνταγμα: υπάρχει ένα άρθρο του για κάθε πλευρά της ζωής έτσι λοιπόν, μετά τα πρόσφατα μέτρα, έχω να παραθέσω το εξής:

"Η ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΤΟΥ JACQUIN
    Κανενός η ζωή , η ελευθερία ή η περιουσία δεν είναι ασφαλής, όταν η Βουλή συνεδριάζει."

Όλα τα μωρά στην πίστα! - Part II

Οι πρώτες 6 εβδομάδες με τη μπέμπα μόλις τελείωσαν, και λένε ότι είναι ένα κρίσιμο διάστημα αυτό τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδάκια.
Σε αυτό το διάστημα λοιπόν έβγαλα κάποια συμπεράσματα:

1. Δεν είναι αλήθεια ότι όταν κάνεις παιδιά τελειώνει η διασκέδαση και η καλοπέραση. Πρώτον, διασκεδάζω αφάνταστα με τα διάφορα που κάνει η μπέμπα κατά τη διάρκεια της μέρας. Σίγουρα, το να έχεις να φροντίσεις το μωρό σου είναι κουραστικό, αλλά ταυτόχρονα έχει και πλάκα και νιώθεις καλά σε γενικές γραμμές. Εξάλλου, παίρνεις χαρές με το παραμικρό - πήρε 50 γραμμάρια το παιδί; Γιούπιιιιι!
2. Κυκλοφορούν πολλοί μύθοι και θρύλοι σχετικά με την ανατροφή των παιδιών και τις συνήθειές τους. Ο καθένας έχει τις δικές του δοξασίες σχετικά με το θέμα (π.χ. αν το παιδί ρουφάει το δάκτυλό του θα ατροφήσει το δάκτυλο, αν βάλεις αντικουνουπικό μπορεί να του κάνει κακό, το αιρ κοντίσιον ούτε κατά διάνοια δεν το χρησιμοποιούμε, το παιδί κλαίει ανεξήγητά άρα κάποιος το μάτιασε και λοιπές αηδίες). Ευτυχώς και η τεχνολογία και η γνώση είναι με το μέρος μας. Ένας καλός παιδίατρος και το Internet είναι πολύ καλός συνδυασμός. Προσοχή χρειάζεται και στη χρήση του Internet γιατί ότι θρύλοι κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα κυκλοφορούν και εκεί.
3. Είναι αδύνατο να μην πανικοβληθείς μερικές φορές. Τελικά αυτό το ξεπέρασα γρήγορα, αλλά έπρεπε να με βλέπατε τις πρώτες 10 μέρες - ούτε η αδελφή μου δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχα χάσει τη μπάλα έτσι.
4. Μία ώρα ύπνος τώρα, αξίζει όσο 100 ώρες ύπνο πριν αποκτήσουμε τη μπέμπα. Πριν έρθει το μωρό πίστευα ότι με 5 ώρες ύπνο δεν τη βγάζω καθαρή, ότι θα εξαντληθώ κλπ. Τις πρώτες 2-3 μέρες είχα κοιμηθεί συνολικά 5 ώρες. Κάθε φορά που ξυπνούσα ένιωθα λες και είχα κάνει ξεκούραση σε σπα...
5. Όταν έχεις παιδί δεν κάθεσαι να χάνεις το χρόνο σου άσκοπα. Δεν έχεις τέτοια πολυτέλεια. Δουλειές που τις άφηνα μήνες , τώρα ούτε καν σκέφτομαι αν θα τις κάνω ή όχι, είναι αυτονόητο.
6. Κάθε μέρα βλέπεις και κάτι καινούριο στο παιδί σου. 
7. Τέλος, όσο και να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει παιδί πως είναι να έχεις παιδί, δεν γίνεται να κατανοήσει πλήρως. Είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις τη θεωρία της σχετικότητας σε κάποιον που δεν ξέρει καν να διαβάζει, για να πω κι εγώ την εξυπνάδα μου χοχοχο....

Ταινία για όσκαρ - "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja"

Μετά το ΚΑΡΑΤΕ: ΤΥΦΛΗ ΦΥΓΗ, μια ταινία που είχε γυριστεί με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που χωρούσε 12 δευτερόλεπτα βίντεο μόνο, είχα απογοητευτεί γιατί δεν υπήρξε κάποιο sequel για την ταινία. Όμως , κάποιοι άλλοι δημιούργησαν το αριστουργηματικό "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα", που δεν είναι συνέχεια του "Καράτε", αλλά πάντως ακολουθεί περίπου τις ίδιες γραμμές... Μάλιστα παίζει guest star και ο Eric Virgo, γνωστός από τη δημιουργία του "Καράτε" - καθώς και για το βίντεο "Φυλακές Λιονταριών".

"Ο Υάκινθος Σέκερης ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες του κόσμου ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του γίνεται ένας πανίσχυρος μεγιστάνας που προκαλεί δέος και φόβο σε όλους. Μετά τον μυστηριώδη θάνατο της γυναίκας του ο Υάκινθος γίνεται ακόμα πιο αδίστακτος και εκδικητικός θέλοντας να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο. Όμως το κράτος προκειμένου να τον εμποδίσει επιστρατεύει τους εισαγγελέα-ninja Καραπιπέρη, λογιστή-cyborg Ανδρέου και δικηγόρο Σακελλαρίου."

Δείτε την ταινία κάτω ή στο Youtube

Η Κόμησσα της Κέρκυρας - πως να φιλοξενήσετε τους αγαπημένους σας βουλευτές!

Νομίζω ότι αυτό ήταν το πιο αστείο στιγμιότυπο αυτής της εβδομάδας: βουλευτές και ευρωβουλευτές να την κάνουν με καΐκι από τον ιστιοπλοϊκό της πόλης της Κέρκυρας...

Δεν θα κάτσω να αναλύσω ούτε αν είναι σωστό ούτε αν έχει κάποιο νόημα. Θα μείνω στο ότι μου φάνηκε πρωτόγνωρο σαν εικόνα και τελείως γελοίο θέαμα.

Επειδή τυχαίνει από το συγκεκριμένο σημείο να απέχει μόλις καμιά εκατοστή μέτρα το σπίτι της "Κόμησσας της Κέρκυρας" (βρίσκεται στην οδό Καποδιστρίου), έβαλα την κατάλληλη μουσική και βέβαια έκανα λίγο μοντάζ για ταιριάξει χρονικά...

Μακράν η καλύτερη διαφήμιση αυτοκινήτου που έχω δει τελευταία

Ο Darth Vader μικρός: προσπαθεί να φάει μέχρι και το σάντουίτς του χρησιμοποιώντας τη Δύναμη...
Απλά γαμάτος όποιος το σκέφτηκε.

Το κομμάτι της εβδομάδας: Queensrÿche - Revolution Calling

Μια και μυρίζει διαδηλώσεις, θα βάλω κι εγώ τα επαναστατικά εδώ στο μπλογκ. Επέλεξα ένα κομμάτι από τη δισκάρα των Queensrÿche "Operation Mindcrime", που είναι ένα -όπως λέγεται- concept album και περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε ψυχιατρείο με αμνησία και ξαφνικά θυμάται πως βρέθηκε εκεί. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από τα τραγούδια του δίσκου μέχρι το τέλος, όπου ο ήρωας της ιστορίας, ο Νίκκι, ξαναρχίζει από την αρχή ("I remember now...") σαν να μην είχε θυμηθεί τίποτα.
Στο συγκεκριμένο κομμάτι "Revolution Calling", ο Νίκκι περιγράφει το πως έμπλεξε με τον Dr X και διάφορους πολιτικούς που τον εκμεταλλεύτηκαν για τους σκοπούς τους.

"I used to trust the mediaTo tell me the truth, tell us the truth / But now I've seen the payoffs / Everywhere I look / Who do you trust when everyone's a crook?"

Countdown To Extinction?

Η αντίστροφη μέτρηση προς την κατάρρευση δείχνει να συνεχίζεται. Για πρώτη φορά πιστεύω ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει σοβαρό λόγο να ανησυχεί: ο θυμός , το αίσθημα αδικίας και η αγανάκτηση βρήκε έκφραση μέσα από το κίνημα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Μου στοιχίζει πάρα πολύ που δεν μπορώ να παρεβρεθώ - δυστυχώς ένα νεογέννητο δεν αφήνει και πολύ χρόνο μέσα στη μέρα ακόμα και για να σκεφτείς την πιθανότητα να πας σε μια διαδήλωση. Από την αρχή της κρίσης, πίστευα ότι αν γινόταν κάτι τέτοιο θα ήμουν κι εγώ στους δρόμους. Να φανταστείς ότι άνθρωποι που δεν είχαν ξαναπάει σε πορείες πήγαν στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθούν, κι εγώ νιώθω σαν βιδωμένος στον καναπέ αυτή τη στιγμή που δεν μπορώ να πάω.

Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η συνέχεια του πράγματος: αυτή η αγανάκτηση θα έχει κάποια κορύφωση, ή θα ατονίσει μετά από μερικές μέρες; Είναι συναρπαστικό να σκεφτεί κάποιος ότι οι διαμαρτυρίες σε όλη την Ευρώπη θα καταλήξουν κάπου - θέλω να ελπίζω ότι μπορεί ακόμα να αναστραφεί αυτή η κατάσταση, στην οποία την κρίση την πληρώνουμε πάντα εμείς που την πληρώναμε πάντα. Ο εύκολος στόχος: οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που πάντα πληρώνουν τα σπασμένα κυρίως άλλων. Επιτέλους φάνηκε κάπως ότι ο κόσμος δεν μπορεί να την ανεχτεί αυτή την κατάσταση, ότι δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια, ότι δεν "κοιμόμαστε" όπως έλεγαν οι φίλοι μας οι Ισπανοί.

Φωτό από τον Βασίλη Αγγελή

Θα ιδρώσει το αυτί των ανθρώπων της εξουσίας και θα αρχίσουν επιτέλους να λαμβάνουν σοβαρά τους ανθρώπους; Ή θα χρειαστεί να φύγουν με τη βία, να καταρρεύσει η οικονομία όπως στην Αργεντινή και να ξεκινήσουμε από την αρχή όπως στο κόμικ του Αρκά "Μετά την Καταστροφή";

Τρέμω και μόνο να το σκέφτομαι... Από την άλλη, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη διέξοδος. Δε νομίζω, Τάκη...

Hagakure Wisdom!

Επίκαιρο, από το "Hagakure, Η Τέχνη του Σαμουράι":

#76: Δεν επιτρέπεται να παραμελούμε την εκπαίδευση των παιδιών.